Vijf valkuilen die intervisie om zeep helpen

Intervisie heeft een imagoprobleem, en dat heeft intervisie aan zichzelf te danken. Veel professionals hebben ooit in een groep gezeten die langzaam leegliep of verzandde in koffie met een rondje bijpraten. Die ervaring kleurt alles wat daarna komt. Terwijl het probleem zelden intervisie zelf is. Het zijn steeds dezelfde vijf valkuilen.

1. Gezelligheid wordt het doel

Een goede intervisiegroep is prettig om in te zitten, maar prettig is een bijproduct en geen doel. Zodra de groep vooral gezellig wil zijn, verdwijnen de spannende casussen. Niemand brengt nog in waar hij zich voor schaamt, en juist daar zit het leren. Het tegengif is simpel en ongemakkelijk: een vaste methode die diepgang afdwingt, zoals de incidentmethode.

2. Er zit een leidinggevende in de groep

Met alle goede bedoelingen, maar het werkt niet. Zodra iemand in de groep invloed heeft op jouw beoordeling, contract of rooster, gaat er een filter over alles wat je zegt. Vaak onbewust. De casussen worden veiliger, de twijfels kleiner, de antwoorden wenselijker. Gelijkwaardigheid is geen principe maar een randvoorwaarde.

3. De groep adviseert zich suf

De adviesreflex is de sluipmoordenaar van elke intervisiegroep. Iemand deelt een casus en binnen een minuut liggen er zeven oplossingen op tafel, waarvan de inbrenger er zes zelf al had bedacht. De inbrenger voelt zich niet gehoord, de groep voelt zich nuttig, en niemand leert iets. Hoe het anders kan, lees je in goede intervisievragen stellen.

4. Afspraken zijn vrijblijvend

Intervisie die moet wijken voor elke drukke week, bestaat binnen een half jaar niet meer. Zo simpel is het. De agenda wint altijd van het belangrijke maar niet urgente. Behandel intervisie daarom als een dienst: je bent er, tenzij het echt niet anders kan. Groepen die dat afspreken en volhouden, bestaan jaren. Meer randvoorwaarden vind je in intervisie opzetten.

5. Niemand bewaakt het proces

Zonder procesbewaker glijdt elke groep af naar zijn natuurlijke staat: een gesprek. Begrijpelijk, gesprekken zijn fijn. Maar intervisie is geen gesprek, het is een methode. Iemand moet durven zeggen: dit is een advies en we zitten nog in de vragenfase. In het begin is dat bij voorkeur een externe begeleider, later kan de rol rouleren binnen de groep.

De eerlijke conclusie

Geen van deze valkuilen gaat over onwil. Ze gaan over wat er vanzelf gebeurt als niemand actief tegenstuurt. Intervisie die werkt is dus geen kwestie van de juiste mensen, maar van de juiste afspraken en iemand die ze bewaakt.

Zit jouw groep in een van deze valkuilen, of wil je een valse start voorkomen? Ik begeleid intervisiegroepen in de zorg en hulpverlening, van herstart tot opbouw. Neem vrijblijvend contact op.